DAGBOEK VAN EEN DEKKINGSCYCLUS .......

November 2007: Feitelijk is de pup van mijn vorige nest nog meer net weg, of ik ben in gedachten bezig met een nestje van Chanty. Bij Biba heb ik gebruik gemaakt van een reu van bouvierkennel van de Meerenberg. Vaders kan ik niet gebruiken en eigenlijk wil ik ook vers bloed inkruisen. Ik heb een aantal randvoorwaarden op gesteld, waar een dekreu aan moest voldoen. Sowieso moet de gezondheid in orde zijn. Voor de heupen wil ik een HD-A uitslag van de reu en zo veel mogelijk in de generaties ervoor. Ik wil een reu die zelf ook shows gelopen heeft, en die al meerdere nesten geproduceerd heeft. Ik wil heel graag een pikzwarte dekreu, en mijn voorkeur gaat uit naar een krullerige vacht, een hoge en brede bouw en een mooie korte kop. Het karakter moet zachtaardig, vriendelijk, speels en baasgericht zijn. Met deze gegevens ga ik het internet op, op zoek naar een geschikte kandidaat.

December 2007: Het loopt tegen de feestdagen wanneer ik voor de zoveelste keer alle reutjes bekeken heb, en tot de conclusie kom dat er nog geen hond tussen zit waar ik echt tevreden over ben. Uit wanhoop plaats ik een advertentie op het landelijk prikbord van mijn werk, hopende dat ergens in den lande er een collega is, die ook bekend is met bouvierfokkers.

Januari 2008: Op mijn oproep heb ik een paar reacties gekregen. Een ervan verwijst mij naar een site die mij nog onbekend is, bloedlijnen.nl. Hoewel ik gewezen wordt op een andere hond, die mij wederom niet aan spreekt, zie ik voor het eerst de foto van Roan. De eerste indruk, gebaseerd op de foto's en de stamboom kan niet beter. Qua uiterlijk voldoet Roan voor 95% aan mijn verwachtingen. Het feit dat de hond al jaren in de hondensport zit, vind ik ook een pluspunt. Wetende hoeveel er van honden gevergd wordt, in combinatie met de leeftijd van de hond, geeft me dat een goed gevoel over de conditie van de hond, en de gezondheid van het bewegingsstelsel. Waar je op dat moment nog niets van weet, is het gedrag van de hond. Door veel showfokkers wordt afgeraden een reu uit de hondensport te gebruiken, uit angst voor ongewenst gedrag. Echter mijn kennis betreffende het ontstaan van gedrag, geleerd tijdens mijn vorige studie, neemt mijn angst weg. Gedrag ontstaat bij geboorte als potentieel, en de rest is aangeleerd. Dit geldt zowel voor mensen als voor honden. Wanneer je twee uitersten van een bepaald gedragsaspect neemt (bijvoorbeeld rustig versus druk) dan zitten daar onnoemelijk veel gradaties tussen. Het potentieel geeft op die lijn een ondergrens en een bovengrens aan, waarbinnen de hond zich kan ontwikkelen. Dat zijn de uitersten die je met je hond kan bereiken, en hoe dat in praktijk uit valt, hangt af van de invloeden in het leven van de hond.

                                                                erfelijk gedragspotentieel   (wat ergens op de gehele as plaats heeft)

          I____________________I_________________I______________________________I

  minimale drukte die je bij honden tegen komt                                                                                                                                        maximale drukte

Februari 2008: Voor begin februari heb ik met de baas van de dekreu afgesproken, om zijn reu te komen bekijken. Even op en neer vanuit de Beemster, naar het Brabantse Deurne. Het is dan nog wel wat vroeg in het jaar, maar je hebt nog steeds geen zekerheid of je nu de juiste reu wel hebt gevonden. Roan blijkt aan mijn verwachtingen en wensen te voldoen. Qua gedrag zie ik geen contra-indicaties om van Roan gebruik te maken. De afspraak voor het dekken ergens eind juli begin juli word gemaakt. Een hele opluchting, het zoeken naar de belangrijkste voorwaarde voor een nestje, een geschikte reu, zit erop.  Enthousiast als ik ben, zit ik in gedachten gelijk al bij de rest van het proces. Wat moet er nog meer gebeuren, wat moet ik aan spullen hebben, etc. Ik moet zeil hebben voor in de kinderkamer, gezien Chanty het zeil dat we hadden stuk had gemaakt. En ik wil genoeg knuffels hebben, zodat ik de pups iets met de nestgeur mee kan geven. Dus wederom, op zoek op internet. Ik slaag snel, om een flink stuk zeil en knuffels te regelen, wat ertoe leidt dat ik voor het zeil heen en weer naar Almere moet, en voor de knuffels nog eens naar Alkmaar. Naast dit alles zijn we in februari begonnen met het opknappen van het laatste gedeelte van de tuin, die volgens plan helemaal hondproof en pup-veilig moet worden. Dit project loopt door tot in mei, en dat alles natuurlijk naast de normale 32-urige werkweek en het normale sociale leven.

Maart 2008: Wetende dat het nestje eraan zal komen vind ik het ook al tijd om hier meer bekendheid aan te geven. Tijd dus, om weer eens met mijn website aan de slag te gaan. Info over pup-planning, voor geïnteresseerden en mijn visie moesten op de site komen. Ondertussen heb ik ook net een reactie gehad van iemand die een pup van de Poldercottage wil. Dit betekende dat ik, voor duidelijkheid naar geïnteresseerden toe, niet zo heel veel tijd meer heb om alles op papier te zetten en uit te denken. Voor de hondenshow te Leiden moet ik begin Maart met Chanty naar Santpoort, alwaar een collega-fokker haar knipt voor haar eerste show. Half maart is het zo ver, Chanty haar eerste internationale show, waarvoor ik ook al weken met haar aan het trainen was. Gelukkig scoort een een ZG, en gaan we moe maar voldaan na een hele dag weer terug naar huis. Eind maart staat de afspraak om kennis te maken en over en weer wensen en verwachtingen bespreekbaar te maken. En je wilt je visite natuurlijk ook netjes ontvangen, dus er moet dan ook even extra  schoongemaakt en opgeruimd worden.

April 2008: Nieuwe geïnteresseerden zoeken middels mijn website contact met mij. Aan het telefoonnummer dat ik krijg, zie ik dat deze mensen niet uit Nederland komen. Aan de telefoon hoor ik dat Portugal het land is, waar eventuele pups van mij heen zouden kunnen gaan. Het is voor het eerst dat de poldercottage internationaal gaat. Het overvalt me, is nieuw voor me, en brengt met zich mee dat ik me weer in nieuwe informatie moet verdiepen. Wetgeving, transportmogelijkheden tijdens de vlucht, entingen, ethische aspecten, contractuele bijkomstigheden en ga zo maar door. Geen info die makkelijk te vinden blijkt te zijn. Voor advies ga ik op visite bij een collega-fokker. Met handvaten ga ik me verder in de materie verdiepen, en uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat ik bereid ben met deze mensen verder in zee te gaan. Tegelijkertijd, en eigenlijk vond dit al zijn oorsprong eerder in het jaar, word mijn aandacht en tijd gevraagd voor een van de pups van Biba. Hoewel het op dit moment feitelijk mijn hond niet meer is, blijven de pups, zeker die waarbij het contact met de baasjes is gebleven, toch kinderen van je. En als er wat met je kinderen aan de hand is, ga je er voor door het vuur, of het nou gelegen komt of niet.

Mei 2008: Eindelijk is er weer wat rust in de tent. Het weer is nog steeds goed, en de laatste handelingen aan de tuin, het inzaaien van de kale plekken in het gras, worden verricht. Tijd ook om de website en het kasboek bij te werken. Allemaal klusjes die, als je even achterop raakt, weer wat tijd in beslag nemen. Chanty moet ook weer goed gekamt, gewassen en geknipt worden want er staat weer een show voor de deur. Voor het eerst knip ik haar zelf, wat veel langer duurt dan wanneer mijn collega dat doet. Ook dit keer ben ik al weer weken van te voren aan het trainen met Chanty, opdat ze mooi loopt en goed luistert tijdens het showen. De show is dit maal helemaal in Arnhem en duurt weer een hele dag. Wederom scoort ze een ZG en kunnen we weer tevreden naar huis. Eind maart komen de geïnteresseerden uit Portugal op visite om kennis te maken. Ook nu wil ik weer dat ik ze in een net huis kan ontvangen, opdat ze zich welkom voelen. En daar naast zorg ik er ook voor dat de honden er netjes en schoon bij lopen, zodat niet de kleren van de visite onder haren of modderpoten komen te zitten. Het feit dat ik dit noem bij mijn bezigheden, heeft ermee te maken dat het extra werk betreft. We maken standaard ons huis netjes als we vrienden of familie ontvangen, en dit is nog eens extra, naast het werk en het normale sociale leven.

juni 2008: Ergens deze maand zal Chanty loops worden, dus iedere dag moet ik haar daarop controleren. Immers de eerste dag van de loopsheid is een richtlijn voor het juiste dektijdstip. Op het moment dat ze loops is neem ik meteen contact op met de baas van Roan, om te zorgen dat we langs kunnen komen. We bespreken nogmaals hoe we het gaan doen, en ik besluit definitief dat ik Chanty een paar dagen laat logeren. Op deze manier is de kans van slagen groter, en hoeft Chanty niet "verkracht" te worden omdat we speciaal op 1 dag langs komen. Verstandelijk is dit dus de beste keus, maar gevoelsmatig absoluut niet. Mijn moederhart breekt voortdurend bij de gedachte dat ik mijn meisje alleen moet laten, dat ze me misschien wel heel erg zal missen en dat ik niet weet hoe die vreemde mensen met haar om zullen gaan. Ondanks dat, blijf ik toch bij mijn besluit, hoe moeilijk ook. Het vergaren van de nodige spullen gaat ook door. Onlangs kreeg ik via mijn website een mailtje van iemand die puppie-voederringen verkoopt. In het kader van mijn voortschrijdende professionalisering, gecombineerd met de wens dat ik stevige en goed schoon te maken spullen heb, bestel ik deze alvast, alvast als cadeautje voor mijn aankomende verjaardag. Daarnaast wil ik nog wat wollen dekens extra hebben, omdat wol altijd warm blijft een geen vocht (urine) op neemt. Zo hou je de puppies goed droog, schoon en warm. Gelukkig weet ik een kringloopwinkel waar je ze voor een paar euro kunt kopen, dus even op en neer naar Zaandam. Halverwege juni is het ook weer tijd om voer te bestellen, en omdat de volgende bestelling pas in september plaats vind, Net nadat de pups geboren zijn, moet ik alvast pupmelk bestellen. Je weet nooit van te voren of je het nodig hebt, maar als je wel een groot nest krijgt en moet bijvoeren, dan is het belangrijk om in huis te hebben. Op 19 juni is Chanty loops geworden, en 18 juni is haar bloed dermate helder, dat ik met de baas van Roan contact op neem om de volgende dag langs te komen. Zondag ochtend, de 29e rijden we naar Deurne. Mijn vriend rijdt, mamma zit er naast met een brok in haar keel en een knoop in haar maag. We worden hartelijk ontvangen, en bij het uitstappen horen we Roan al blaffen. Hij heeft Chanty al geroken, en als we in de tuin komen zien we Roan als een konijn op en neer springen in zijn kennel van enthousiasme. Chanty loopt gelijk naar Roan en we besluiten om ze maar bij elkaar te laten en ze het zelf uit te laten zoeken. Nog geen tien minuten later heeft de eerste dekking plaats gevonden. Chanty bleek er klaar voor te zijn, ging gewillig staan en Roan wilde wel. Nadat ze gekoppeld waren bleef Chanty ook rustig staan. Bij het afscheid zijn de baasjes zo vriendelijk om op mijn advies Chanty mee te nemen, opdat ze ziet en weet dat we weg zijn. Uiteraard hang ik 's avonds al aan de telefoon. Alles gaat goed, Chanty en Roan kunnen het  goed met elkaar vinden, Chanty eet goed en gedraagt zich netjes en lief.

juli 2008: Op woensdag halen we Chanty weer op. De rit kan me niet snel genoeg gaan, en ik stel me voor dat Chanty uitzinnig zal zijn wanneer ze me weer ziet. De realiteit blijkt anders te zijn. Ze kijkt me aan of ze wil zeggen "o, ben jij er ook weer" en kruipt weer lekker tegen Roan aan. Op zich een goed teken, dat ze het echt naar haar zin heeft gehad, maar toch.... Roan wordt door ons bezoek weer wat uitbundiger, en wil voor vertrek Chanty nog wel even nemen. We horen dat ze een paar keer op elkaar zijn geweest, verdeeld over de dagen. Aan Chanty haar gedrag merk ik dat, hoe lief ze Roan ook vind, ze niet meer gedekt wil worden. Het juiste tijdstip is achter de rug en ze laat het niet meer gebeuren. Ze vind het prima om weer mee naar huis te gaan, en thuis gekomen doet ze niets anders als slapen. Voor ons is het nu afwachten, of de dekking geslaagd is. Tijdens de rust in huis heb ik mooi even de tijd om de site bij te werken met alle gegevens die ik over Roan heb gekregen. Tevens stuur ik een mailtje naar de geïnteresseerden, die ik graag van iedere stap op de hoogte hou, en zo veel mogelijk bij het proces wil betrekken. Bij de mail doe ik een foto van hoe groot de pups ongeveer moeten zijn. Na lang zoeken vond ik de volgende foto's, waarvan de bovenste met 30 dagen genomen is, en de onderste 2 met 60 dagen. Na een week zien we dat er bij Chanty pus uit de vulva komt. Gelukkig erkent mijn dierenarts mijn kennis op medisch gebied, en we mogen meteen langs komen. Ik merk aan hem dat ook hij Chanty een mooie en lieve hond vind, en erg graag pups geboren ziet worden. Mijn vermoeden bleek juist, een ontsteking van de baarmoeder, waarschijnlijk opgelopen tijdens het dekken. De baarmoeder van Chanty wordt gespoeld met een antibiotica, om te voorkomen dat de bacterie doordringt tot voorbij de baarmoedermond. Na een week blijkt het probleem toch niet helemaal over te zijn. Ze wordt weer gespoeld, en krijgt nu ook pilletjes. De kuur slaat aan, en het is weer verder afwachten. Dit maakt het allemaal nog spannender, omdat de bacterie een innesteling van de vruchten tegen kan gaan. Eind juli meen ik te merken dat de buik van Chanty langzamer hand wat harder wordt. Het verschil is nog heel klein, dus ik durf er nog geen hoop te koesteren. Ik wil ook geen valse hoop geven naar de geïnteresseerden, dus ik laat nog even niets van me horen. Eind juli, wordt mijn vermoeden zo sterk, dat ik besluit de anderen van mijn vermoeden op de hoogte te stellen. De buik is echt dik, Chanty lijkt uitermate zorgzaam tegenover onze nieuwe kitten, ze eet minder goed en ze rent minder hard en veel. Ik herinner me ook in ene dat ik ouder kranten nog heb voor onder de wollen dekens. Hiervoor spit ik onze oud papier voorraad door, ga ik bij de buren langs, en verzamel ik alle oude kranten van mijn werk. Ik heb er nog niet genoeg, maar ik heb nog even om door te gaan met verzamelen. Chanty heeft met haar dikke buik erg veel last van het warme weer, en om het haar wat makkelijker te maken heb ik Chanty lekker geschoren.

augustus 2008: Ik heb een dagje vrij en besluit alvast de tuin een grote beurt te geven. Straks lopen er allemaal pups rond, en mag er niets liggen wat ze kan schaden. Zodra de pups er zijn heb ik daar misschien wel niet zo veel tijd meer voor en is het lekker als ik met vegen kan volstaan. Het is 5 augustus, wanneer ik bij toeval een tepel zie, die al echt opgezet begint te raken. Het moge misschien vreemd klinken, maar ik ben erg blij dat te zien en bekijk gelijk haar andere tepels die ook wat groter lijken. Voor mij is dit het bewijs dat ze echt zwanger is; mijn vermoeden is bevestigd. Ik maak meteen weer een paar foto's en mail die aan de anderen, waarbij ik de onderste foto die een maand eerder was genomen als vergelijk toevoeg. In mijn enthousiasme besluit ik een dagboek bij te houden en op de site te publiceren, dit dagboek dus. Het is wel even een klus, maar ook erg leuk om te doen. Na het constateren dat Chanty wat moeizamer eet, ben ik me ook gaan verdiepen in voedingsstoffen, en de extra's die een zwangere teef nodig heeft. Ik ben begonnen Chanty haar voer te verdelen over drie in plaats van twee momenten per dag. Als bijvoeding maak ik nu pasta's van broccoli, wortelen, gemalen noten, zonnebloemolie, tarwebrood, eieren, vlees en vis, waarvan ze door iedere maaltijd een eetlepel krijgt. Nu de brokjes zo lekker smaken, eet ze weer goed en krijgt ze binnen wat ze nodig heeft. De waterbak wordt nu regelmatig aangevuld met een scheut melk. Naarmate de weken vorderen zal ze wel meer gaan en moeten eten.

Er heeft zich een derde geïnteresseerde gemeld. Wanneer ik een dag later contact op neem, hoor ik dat ze al een pup gevonden heeft uit een ander nest. Zo snel kan dat gaan. Nog 3 weken te gaan. Chanty wordt steeds dikker, maar het eten houdt niet over. Desalniettemin lijkt ze voor echt lekkere dingen altijd nog wel een plekje over te hebben. Het is een voortduren zoeken naar het optimale evenwicht, tussen enerzijds veel eten, en anderzijds ervoor zorgen dat mevrouw niet te veel eet dat ze het uit kotst. Tevens is het ook zaak erop te letten dat ze niet ons bespeelt in het verkrijgen van dat wat zij lekker vindt. Eten wat de pot schaft, anders hebben we over twee maanden een hond die haar neus op haalt voor gewoon voer. Het goed eten wordt mede gestimuleerd door onze 10 weken oude kitten Moussie, die er onderhand toe in staat is in de voederbak van de hond te klimmen. Gelukkig heeft Chanty nog wel zo veel dominantie in zich, dat ze liever zelf eerst eet, dan dat ze haar eten door een kat op laat eten. En wanneer zelfs dat niet meer werkt, kan moeders altijd nog proberen Chanty te laten eten door haar als een baby te voeren. In het begin ging dat nog met de hand, waarna ik onder de pasta zat. tegenwoordig eet Chanty netjes vanaf de vork of lepel.

Biba wordt op de valreep ook nog even geschoren. Haar vacht is toch ook wel lang, en straks komt er weer een warme periode aan en heb ik er geen tijd voor. Daarnaast geldt voor mij als kennelhouder, dat mijn honden er wel netjes uit moeten zien als er geïnteresseerden komen kijken. Die mensen willen ook graag zien wat voor vlees er in de kuip zit, ofwel, wat de bouw van onze boeven is. Ik ben trots op de meiden die ik in huis heb, dus ik laat dat graag ook zo goed mogelijk zien, zonder dat de dikke vacht de ware vormen verhult. Van de week heb ik alle beesten (2 honden en 5 katten) ontwormd en ontvlooid, zodat ook de pups straks minimaal last van parasieten hebben.

Met de overbuurman heb ik van de week een afspraak gemaakt om het zeil in de kinderkamer (onze achterkamer) te leggen. Meubels eruit, zeil erin, meubels er weer in, werpkist opbouwen en de knuffels hun plek geven. Vlak voor de bevalling krijgt de kinderkamer nog een mega-schoonmaakbeurt, en zal alles even ontsmet worden met Dettol. De warmtelamp krijgt dan zijn plek en de spullen die ik nodig heb voor bij de bevalling moeten tijdig klaar liggen. Dit keer de camera niet vergeten.

Het hele kermis begint nu wel zwaar te worden naast de rest van mijn sociale leven, en ik kijk er dan ook naar uit dat ik straks 5 dagen vrij ben. Ik kijk er ook naar uit dat ik straks, wanneer de bevalling zich aan kondigt, mijn matras weer naast de werpkist leg en samen met Chanty het proces mag mee maken. Als alles volgens planning verloopt, zal ook mijn vriend voor het eerst een bevalling mee maken, en kan ik hem inwijden in het begeleiden van een bevalling. En met een beetje mazzel, levert onze samenwerking ook mooie foto's op, waarvoor ik bij de eerste twee nesten geen tijd had.

In het gedrag van Biba ten opzichte van Chanty neem ik ook veranderingen waar. Biba, die zich absoluut als ranghoogste op wil stellen en dat ook ook vaak laat merken, is veel toleranter ten opzichte van Chanty geworden. Bij het eten hoef ik er niet meer alert op te zijn dat Biba, na haar portie opgegeten te hebben, Chanty opzij duwt. Biba lijkt te begrijpen dat Chanty zelf haar eten nodig heeft. Met het uitgaan zie ik ook verschil. Hoewel Chanty minder hard rent als voorheen, zit er nog steeds wel wat leven in. Normaliter kon Biba het moeilijk accepteren dat Chanty haar voorbij rende, of wanneer Chanty wilde dollen. Vandaag viel me op dat Chanty al enige weken niet meer gecorrigeerd wordt door Biba. Verstandelijk bezien vermoed ik dat het te maken heeft met de verminderde kracht en het verminderde uithoudingsvermogen van Chanty, waardoor ze minder een bedreiging vormt voor Biba en haar status. Gevoelsmatig bezien wil ik graag geloven dat Biba zo lief is dat ze rekening houd met de zwangerschap van Chanty. Wie zal het zeggen, wat er zich af speelt onder de hersenpan van Biba. Een ding weet ik zeker, Biba zelf zal het me niet vertellen. Wat me tevens op valt, is dat Biba minder om aandacht vraagt, wanneer het lijkt dat Chanty daar mee van krijgt. De laatste weken kan ik alleen nog maar volmondig toegeven dat Chanty inderdaad meer aandacht krijgt, maar het is Biba om het even. Voor mij zaak, en weer een extra aandachtspuntje, dat ik er goed op blijf letten dat Biba niets te kort komt.

Nog precies twee weken te gaan, wat gaat de tijd toch langzaam voorbij. Aan Chanty is nu goed te merken dat ze binnen afzienbare tijd moet bevallen, mevrouw begint kuilen te graven in de tuin, zoals Biba ook deed toen ze zwanger was. Chanty is nu voor de laatste keer gewassen en geknipt, zodat ze goed schoon de bevalling in kan, en daarna ook goed schoon te maken is, zonder dat ik haar helemaal moet douchen na de bevalling. Biba, die bijna gelijk met Chanty loops was, is nu schijnzwanger en geeft al melk. Ik moet even aan de dierenarts  vragen, of Biba mag helpen met bijvoeren als het nest erg groot is, maar vooralsnog denk ik niet dat hij dat gezond acht, vanwege (zo denk ik) het risico op mammatumoren. Chanty begint langzamerhand weer wat beter te eten, gelukkig. Je kan merken kindjes in haar buik heeft, die mee-eten. Het ene moment kan Chanty een lekker vetlaagje hebben, het volgende moment kan je haar ribbetjes weer net aan voelen. Ik blijf haar lekker bij voeren, daar doet ze het goed op, en eet ze graag door. Vandaag staat er naast haar beker brokken een pasta van soepvlees, tarwebrood met zonnebloemolie en broccoli op het menu. Morgen wordt het vis met worteltjes en ei. Wanneer mevrouw haat eten op heeft, is de eerst volgende stap plassen en poepen, om weer wat ruimte in haar buikholte te creëren. Zitten gaat zowat niet meer. Het is staan of liggen. Met lopen en zitten kan je merken dat haar spieren al iets opgerekt en verslapt zijn. Mevrouw zit wijdbeens, en heeft een waggelloopje in haar achterhand gekregen. Nu de laatste twee weken in gaan, en alle voorbereidingen zo goed als klaar zijn, is het afwachten, steeds rustiger aan doen en zorgen dat mevrouw niets te kort komt.

Ik blijf af tellen, nog 9 dagen te gaan. Chanty heeft het steeds zwaarder, wat je met name merkt, wanneer ze gegeten heeft, en haar buikholte zo vol zit, dat ze loopt te hijgen als een paard. Het zeil in de kinderkamer is gelegd, en de kinderkamer is af. Ik had in gedachten, inrichten en klaar. Dat blijkt echter meer voeten in aarde te hebben dan in had verwacht, waardoor ik voor mijn nachtdienst niet eens de tijd heb om voor te slapen. Maar ja, kind is zwanger, en je wilt alles zo mooi mogelijk maken, dus ga je door met dat wat je moet doen. Als het zeil er eenmaal in ligt, bedenk ik me dat het wel zo makkelijk is meteen schoon te maken en te ontsmetten, voordat ik de kamer weer in ga richten. Zo gezegd, zo gedaan. Als het eenmaal schoon is, wil je ook zo snel mogelijk de kamer mooi ingericht hebben. Mijn vriend is weer aan het werk, dus ik moet zelf alle spullen weer op zijn plek zetten. Ten slotte de zolder op, om de werpkist weer te voorschijn te halen. Wanneer ik de kist zie, word ik er weer aan herinnerd dat Chanty deze vorig jaar stuk had gekauwd. Ik zie splinters aan het hout, en het ziet er gewoon niet mooi uit, en daarom besluit ik om het hout te repareren met houtrotvuller. Twee keer vullen, twee keer schuren en twee keer lakken, voordat ik tevreden ben over het resultaat. Terwijl de kist nog steeds maar deels in elkaar staat, zie ik dat er veel aarde naast de plantenpotten ligt. De kat heeft weer in de plantenpot gegraven, en ik voorzie dat dat zo blijft. Na de nachtdienst leg ik een briefje op tafel, of vriendlief even na zijn werk aarde en kiezels wil kopen, omdat ik met de pups op komst geen zand in de babykamer wil. Zodra ik 's middags weer wakker word zet ik de werpkist verder in elkaar, en kan ik de planten opnieuw oppotten, met zand en kiezels. En zoals na iedere klus, heb je ook weer een hoop troep op te ruimen. Eindelijk is de kinderkamer opgeruimd en netjes. Nog 1 keer zuigen, even foto's maken, en gelijk maar de rest van het huis stofzuigen, opdat niemand het vuil van de woonkamer weer in de kinderkamer kan lopen. Voor je het weet is het weer avond, en wil je eigenlijk nog even foto-ansichtkaart maken voor de overbuurman en het dagboek bijwerken. De hondjes zijn net uitgeweest en voor Chanty moet ik nog even haar maaltijd bereiden. Eigenlijk moet ik ook weer even mijn kasboek bijwerken (eigenlijk moet ik nog veel meer) maar dat schuif ik nog even voor me uit. Naast de bevalling kijk ik ook steeds meer uit naar de vrije dagen erna. Wat vergeet je na een bevalling toch snel hoe zwaar het was geweest. Heb ik het bij de vorige nesten ook zo druk gehad? Waarschijnlijk zelfs nog drukker, maar zoals ik al zei...... wat vergeet je na een bevalling toch snel hoe zwaar het was geweest.

Nog 5 dagen te gaan. Van Chanty probeer ik een paar foto's te maken van haar zwangere buik, maar het valt nog niet mee om de ware omvang goed op een foto weer te geven. Alleen de meest flatteuze foto laat zien hoe dik ze is. En niet alleen haar omvang is toegenomen, ze krijgt ook heuse hangtieten. Het uit gaan kost haar nu echt moeite. Volgen lukt niet goed meer, ze sjokt er een beetje achteraan. Voor het eerst in mijn carrière heb ik de puppies zien en voelen schoppen..... zooooo bijzonder. Naar mijn werk moet ik me slepen, eigenlijk wil ik nu al geen seconde meer van haar zijde wijken. Morgen is de laatste dag dat Chanty overdag alleen is, en dat is voor vrouwtje ook maar goed. Hoewel de kans minimaal is, hoop ik zo dat ze niet bevalt zonder dat ik er bij ben. Als ik mijn verstand blijf gebruiken, is er uiteraard geen reden om me daar zorgen om te maken, omdat ze nog geen tekenen vertoont dat de bevalling op hande is. Vanaf woensdag heeft Chanty voortdurend  vrouwtje of baasie om zich heen. Baasie heb ik voor het eerst ingewijd in het begeleiden van een bevalling. Ondanks dat zal vanaf donderdag mijn mobiel geen minuut meer uit staan als ik niet thuis ben. De werpkist is gelukkig door Chanty goed gekeurd, maar zo mooi als op de foto zag het er na een paar minuten al niet meer uit. De nesteldrang zorgt er voor dat Chanty maar al te graag graaft, en de stapel wollen dekens liggen constant op een hoopje in de kist. Als alles gaat zoals ik hoop, ben ik in de buurt als de weeën beginnen, en kan ik erop toezien dat de kist er goed bij ligt. Terugkijkend naar de bevallingen van Biba is het nog maar de vraag of Chanty in de kist of ergens anders wil werpen, en is het ook nog maar de vraag of ze vrouwtje er bij wil hebben. Biba had behoefte aan privacy, en verkoos haar eigen plekje. Daarentegen zijn Chanty en ik veel meer twee handen op één buik, dus hoop ik dat ze samen met mij in de kist de kindjes te wereld gaat brengen. We zullen het snel weten.

Nog drie dagen te gaan, de spanning loopt op. Chanty haar situatie is niet meer veranderd. Sinds vandaag neem ik twee maal daags haar temperatuur op, in afwachting van de ultieme daling die de bevalling aankondigt. Op de valreep heb ik toch nog het e.e.a. gewassen, en de kinderkamer is geheel klaar. Het is uiterst vervelend dat niet Ik thuis ben om de bevalling af te wachten, maar mijn vriend, maar als ik werk, zit ik toch met mijn gedachten bij mijn meisie. Als de pups eenmaal geboren zijn, ben ik blij dat ik mijn vrije dagen uit heb gesteld. Via Marktplaats heb ik nog een bench aangeschaft, die beter in de kamer past dan de grootste maat die we al hadden. Voor het eerst zal ik de bench ook in de kinderkamer zetten. Ik heb me laten inspireren door een collega, die me vertelde dat haar pup geen problemen had met de bench, doordat de pup als bij de fokker aan de bench gewend was geraakt. Van de eigenaren van de pups uit het eerste nest vernam ik dat de bench-gewenning een moeilijke periode was, en dit hoop ik nu voor de puppies en de nieuwe baasjes te kunnen voorkomen. Verder ben ik op de valreep bezig met het maken van een tussenschot voor tussen de voor- en achterkamer. Bij het eerste nest, was dit een gipsplaat, die reeds vergane glorie is. Bij het tweede nest, dat bestond uit 1 pup, hadden we geen tussenschot. Nu heb ik de gelegenheid om een net schot te maken, dat stevig, mooi en goed schoon te houden is. Ik heb nog 3 weken voordat het af hoeft te zijn en dat is maar goed ook, want alleen het mooiste resultaat is goed genoeg. Naast dit alles krijg is, met de naderende bevalling  veel verzoeken om te mogen kijken. Ik heb daar geen probleem mee; het komt de socialisatie zeker ten goede. Wel ben ik benieuwd hoe moeders daar op reageert. Aan iedereen wil komen kijken vertel ik dat ik als voorwaarde stel dat mensen vlak voor vertrek schone kleren aan trekken. In ieder huis leven eigensoortige bacteriën  en de pups hebben enkel nog weerstand tegen de bacteriën die in ons huis leven. Door schone kleren aan te trekken verklein je het aantal bacteriën en de kans op ziekte enorm. Deze uitleg blijkt voor veel mensen toch moeilijk te begrijpen.

Het is vrijdag avond en ik kan niet wachten.... van mij mogen ze komen. De temperatuur van Chanty is nog steeds normaal. Ze begint wel nu wat zwaarder te ademen en haar ontlasting was wat dunner. Afgelopen nacht heb ik al beneden op de bank geslapen, en dat blijf ik doen totdat de pups er zijn. Mijn fitheid neemt dus ook al behoorlijk af. Ondanks dat, bedenk ik me nog allerlei dingen die moeten gebeuren. Notabene terwijl ik eerder al besloten had dat de kinderkamer gereed was. Het zullen de moedergevoelens zijn. Vanmiddag ben ik verder gegaan met het maken van het tussenschot, wat steeds mooier wordt. Daarna besloot ik de werpkist nog even opnieuw uit te zuigen en te ontsmetten, heb ik de schone en donkere deken (ivm de te verwachten vlekken) erin gelegd, heb ik de rest van het huis nogmaals gezogen en gestoft. Het zeil van de kinderkamer heb ik lekker gedweild met dettol en onze grondvloer heb ik met sop en daarna met dettol geboend. Van nu af aan is het schoenen uit als je binnen komt, om inloop van bacteriën tegen te gaan. Alle spullen voor de bevalling heb ik klaar gelegd. Toen ik het laatste stuk van de dooddrukrand in de kist wilde leggen, zag ik dat deze nog niet gelakt was, dus dat moet op de valreep ook nog gebeuren. Met de dierenarts heb ik telefonisch nog even overleg gehad. Biba mag bijvoeden als dat nodig is, en dat is voor mij een hele opluchting. Daarnaast heb ik even overleg gehad over het hele rode (doorbloedde) bindweefsel dat ik constateerde na inspanning (uit gaan). Dit is normaal en heeft te maken met de veranderde doorbloeding van het lichaam. Al met al is er niets om ons zorgen te maken, en zijn we weer terug op het punt waar we eerder waren..... afwachten dus. Zo meteen, nadat ik de hondjes uit heb gelaten en Chanty haar laatste maaltijd geef, kruip ik weer lekker op de bank onder mijn dekbedje. De gekleurde halsbandjes zal ik nog even in elkaar knopen, zodat we straks de pups uit elkaar kunnen houden. Nu nog even de weeglijst uitprinten en dan morgen op de valreep nog een ochtenddienst draaien. Ik hoop nu vooral dat Chanty het vol houdt tot ik om drie uur thuis kom van mijn werk om vervolgens een week vrij te zijn. Als ze eerder komen, dan spring ik in mijn auto en ben ik gelukkig zo thuis.

Het is zondag 31 augustus. De pups zijn geboren, elf pups, met alles erop en eraan. De afgelopen dag was zo mooi en bijzonder, maar ook erg zwaar voor moeders en mamma. In de nacht van vrijdag op zaterdag, mijn tweede nacht op de bank, begon Chanty met de aankondiging dat ze binnen 24 uur zou bevallen. Vanaf ongeveer 04.00 uur was het afwisselend zitten, staan, graven, en vooral veel en luidruchtig hijgen. De slaapjes daarna, waren slechts hazeslaapjes. Uiteindelijk ben ik er maar uit gegaan omdat ik toch om 06.30 op mijn werk moest zijn. Vanaf 08.00 uur heb ik mijn vriend gek gemaakt door om de twee uur te bellen of er al wat veranderd was. Mijn collega's hebben niets anders dan puppypraat van me gehoord. Om 13.00 uur vertelde Inko me dat ze zwaarder en continu aan het hijgen was en dat ze veel aan het poepen was. Dat was voor mij reden genoeg om naar huis te gaan. Ik moest me inhouden om niet als een gek te rijden, maar gelukkig moest de eerste nog komen toen ik thuis kwam. Chanty had gelukkig de keus gemaakt dat ze ook daadwerkelijk in haar werpkist wilde bevallen (in tegenstelling tot Biba) en was blij dat mamma er was om haar te steunen. Tussen de weeën door kreeg ik nog een mailtje van iemand die interesse had in een teefje, met de vraag wanneer ik weer een nest kreeg. Zo moe als ik al was, vond ik dat toch erg grappig. Ik heb ook meteen maar even gebeld, om haar te vertellen dat dat al over ongeveer twee uur zou zijn. Om 15.31 braken de vruchtvliezen. Uiteindelijk is om 23.48 de laatste pup geboren en in volgorde kwam er het volgende uit:

Mijn blijdschap kende drie hoogtepunten. Na de vijfde pup kon ik vol blijdschap vast stellen dat Chanty en Roan precies dat gemaakt hadden waarvoor ik ook geïnteresseerden heb. Opluchting dat ik dus niemand teleur hoefde te stellen. Na de achtste pup, leek het erop dat dat de laatste pup was, en acht pups is in mijn ogen normaliter het ideale aantal. Het is een groot nest, en je hebt niet de last van bijvoeden. Hoewel ik aanvankelijk dacht dat er meer pups in zaten, heb ik dit idee los gelaten naar mate de tijd verstreek en her en der verteld dat het een achtling was geworden. Na twee uur lag er in ene nog een pup met vliezen en placenta onder de staart van Chanty, en kon ik alleen maar tegen mezelf zeggen dat ik naar mijn gevoel had moeten luisteren en meer vertrouwen in mijn kennis en ervaring mocht stellen. Deze pup had een ietwat moeilijke start omdat hij zwaar ademde en niet wilde drinken. Hierop heb ik de dierenarts gebeld, en deze adviseerde me suikerwater te geven. Dit werkte. De pup kreeg een energiestoot die genoeg was om op krachten te komen, te gaan drinken en vervolgens als normale pup verder te functioneren. Toen er na 50 minuten weer een pup was, heb ik me mijn eigen woorden ter harte genomen. Ik had het aantal dus toch goed gevoeld, en besloot geen risico's meer te nemen dat Chanty ziek kon worden van e.e.a. dat in de baarmoeder achter bleef. Om 23.48 uur was de dierenarts er. Toen de bel ging, kwam Chanty zowaar uit haar werpkist, om over-waaks de boel te bekijken. Terwijl ze stond, viel de laatste pup uit haar vulva. Ook dit bleek een gezonde pup, en zodra de vliezen verwijderd waren, en het slijm uit zijn bekje was, gaf hij gelijk een goeie krijs. De dierenarts aanschouwde mijn handelingen, en trots voelde ik me toen ik hem hoorde zeggen dat mijn handelingen er goed en heel ervaren uit zagen. Ik heb een dierenarts waar ik meer dan 100% blij mee ben, en dat horen van hem, daar hecht ik dan ook veel waarde aan. Ook over de voorbereiding en de informatie die ik hem kon geven was hij zeer te spreken, de tweede opsteker. En dat terwijl ik al zo blij was met zo'n geweldig groot, gezond en sterk nest. Na de laatste pup, bevoeld door de dierenarts, kreeg Chanty evengoed nog een prik met Oxytocine, een weeopwekkend middel. De placenta van de laatste pup moest nog los komen, wat in de loop van de nacht ook gebeurde. Met achterlating van 1 extra spuit om de volgende ochtend zelf te injecteren (voor extra stumulatie van de melkgift) vertrok de dierenarts. Helaas zat voor ons het werk er nog niet op, ondanks het feit dat mamma al stond te tollen van vermoeidheid. Er moesten nog twee honden uitgelaten worden, Chanty (die de hele dag nog niet gegeten had) kreeg een flinke bak voer met veel lever, de kamer moest weer opgeruimd en ontsmet, de kleden en kranten in de werpkist werden verschoond en de pups kregen nog wat bijvoeding. Toen eindelijk alles gedaan was heb ik om 01.15 uur een matras van zolder gepakt en ben ik naast de werpkist gaan slapen. Met een kleiner nest had ik dat niet gedaan, maar rekening houdend met eventuele bijvoeding besloot ik toch maar daartoe. Als een blok viel mamma in slaap tot de volgende ochtend (zondagochtend) 7 uur, toen ik wakker werd. De piepende pups heb ik met het flesje bijgevoerd, en de rest lag bij Chanty te drinken. Toen alle pups weer voldaan in slaap waren gevallen heb ik me nog even omgedraaid en werd ik om 11.00 uur wakker. Uiteraard stond de rest van de dag weer in het teken van de honden. Uitlaten, bijvoeren, eten geven, en als scheidsrechter fingeren tussen Biba en Chanty. Biba wil maar al te graag bij de pups zijn. Aanvankelijk liet ik dat niet toe, omdat Chanty dat niet wilde. Wanneer een pup huilerig was, legde ik deze bij Biba, en die kreeg de maagkrampjes weg gewerkt. Op een gegeven moment lagen er drie pups bij Biba en lagen ze lekker te drinken. Nadat ik deze pups terug in de kist had gezet, was Biba niet te stuiten. Ze moest en zou in de kist. Ik zag twee opties voor ogen, ofwel Biba steeds tot de orde roepen, of Chanty laten wennen aan Biba in de kist. Met veel geduld en bemiddeling (en 1 aanvaring) lijkt de rust nu hersteld te zijn. Biba en Chanty liggen samen in de werpkist, maar zodanig dat de koppen in de verste hoeken ten opzichte van elkaar liggen. Chanty is aan het idee gewend geraakt, en heeft tussendoor ook de oogjes even dicht gedaan. Ze voeden en verzorgen nu beide de pups en dat haalt bij mij een hele last van mijn schouders. Dit geeft mij de tijd om op een rijtje te zetten wat ik de komende week allemaal moet doen, om dit dagboek bij te werken en om zodrekt nog even wat foto's over de mail te sturen. Dat waren, gezien mij nog enorme vermoeidheid, de enige dingen die ik vandaag zou doen, om niet aan mezelf voorbij te gaan. Al het andere komt wel in de loop van de week.

Donderdag 4 september. Na de ontdekking van het melkprobleem zijn de pups weer goed gegroeid. Chanty is gelukkig ook redelijk hersteld. Aan haar voedselopname is te merken hoeveel energie ze verloren had. Normaliter eet ze 2 tot 2½ beker droge brokken per dag, nu werkt ze 4½ beker brokken, en 1½ beker bijvoeding per dag weg. De melkafgifte is iets meer op gang gekomen, en ook Biba geeft nog steeds goede melk. Ik ben erg benieuwd naar de reden van de op gang gekomen melkafgifte. Het kan door het herstel en het extra voeren van Chanty komen, maar er kan ook een andere reden zijn. Toen ik de vertegenwoordiger van Royal Canin aan de lijn had, vertelde deze me dat hij van een Indische dame had gehoord, dat zij haar hond taugé gaf, wanneer de melkafgifte niet of onvoldoende op gang kwam. Zo zou iedereen dat in Indonesië dat doen. De vertegenwoordiger wist niet in hoeverre dat een fabel was, of dat het daadwerkelijk werkt, maar we hadden beide de gedachte.... baat het niet dan schaad het ook niet. Daarop heb ik voor Chanty en Biba 3 zakken (3x500 gram) taugé gekocht, en samen met de verse lever door het eten gedaan. Een mens doet soms rare dingen als ie wanhopig is. We zullen nooit achter de daadwerkelijke factor komen, maar de tip zal ik nooit meer vergeten. Genoeg melk geven ze echter nog niet, zelf niet met zijn tweeën. Gelukkig hoeven we het bijvoeren iets minder frequent te doen, dat is een hele ontlasting.  Daarnaast zit er nu een beetje structuur en ritme in ons nieuwe leventje, waardoor we, mede dankzij de voederhulp van mijn buren, iets meer tijd over houden. Heerlijk om nu eindelijk van de pups te kunnen genieten, en ik geniet weer van mijn oude hobby, fotograferen. De een na de andere foto wordt geklikt, en gelijk in de map van het betreffende pupje gezet, zodat ik daar de toekomstige baasjes mee kan verblijden.

De pups komen steeds meer tot leven, tot op het punt dat je eraan herinnerd wordt dat ze op hun leeftijd ook al irritant kunnen zijn, voor hun moeder, hun oma  en voor hun baasje. Wanneer 1 van ons in de kist wil gaan zitten of liggen, moet je zorgen dat je een gaatje ziet en dat snel doch effectief in pikt. Ben je te langzaam, dan zwermen ze met hun elven tegelijk door de hele kist heen. De pup kent namelijk nog maar twee modussen; de slaapmodus of de ik-ben-klaar-wakker-en-dat-zal-je-weten-ook-modus. Probeer je dan nog wat pups te verschuiven naar de andere kant van de bak, dan verplaats je er twee, en komt de rest al weer naar je toe kruipen. Op zo'n moment ervaar je ook hoe vervelend snel ze al kunnen kruipen. Tijdens de eerste dagen kijk je uit naar de stappen erna, en zodra je een nieuwe fase bereikt heb, waar je erg van geniet, kijk je soms weer met smart naar hoe het was. Maar hoe ze ook zijn, ze blijven mijn hart stelen. Iedere fase heeft dus weer zijn eigen charmes en vervelendheden.

Twee weken zijn de pupjes nu oud, en het zijn allang niet meer de molletjes van twee weken terug. Het zijn heuse kleine hondjes met een groot temperament. Afgelopen week hebben ze hun eerste stresstest ondergaan, ze moesten gekamd worden. Het was alsof de wereld verging bij sommigen. Een ware strijd tussen baas en pup, en dan merk je hoeveel kracht er al in die kleine spiertjes zit. Bij die die echt niet wilde kostte het best wat moeite, en was het een ware strijd die ze ook moesten verliezen, om te leren dat niet alles gaat zoals ze wensen. Afgelopen weekend was er bij ons in het dorp jaarmarkt, met rommelmarkt. Mamma is geslaagd voor de kindjes, met een heuse tuimelaar en een ratelbal. Nog meer reden om uit te kijken naar de periode dat ze gaan lopen, iets wat niet lang op zich laat wachten.

Gisteren zijn alle pupjes voor het eerst ontwormd, en dat leverde gelukkig geen problemen op. Mamma en oma daarentegen hadden aanzienlijk meer weerstand tegen de wormenpilletjes. Drinken doen ze nog steeds erg goed. Een van de pups heeft het gepresteerd om de fles blijvend vacuüm te zuigen. Voortijdig stoppen met voeren wordt ook niet gewaardeerd door ze. Ze gaan het liefst door met drinken totdat ze er buikpijn van krijgen, wat dus soms ook gebeurt als vrouwtje niet genoeg op let. Dan volgt de ehbo-procedure "helpen met poepen" door de sluitspier van het darmkanaal te masseren, waarna ze altijd super opgelucht weer gaan slapen.

Vrijdag 19 september. Wat gaat de ontwikkeling van de pups toch snel. Ze zijn nu drie weken oud en ik rol van de ene fase in de andere met ze. En iedere keer is het weer of ik het voor het eerst mee maak, zo veel als je dan toch weer vergeten schijnt te zijn. Het enige verschil nu is dat ik merk dat ik vaardiger ben geworden, en dat alle taken me makkelijker en vanzelfsprekender af gaan. Qua voeren ben ik begonnen met het zelf leren eten/drinken van de pups, en dat is altijd een groot feest. De eerste keer moeten ze even met hun snoetje in de drinkbak geduwd worden om te begrijpen dat daar nu het eten is. Ook dan is er bij sommige pups al een aardig karaktertje merkbaar. Zij die dat niet willen, zetten zich schrap en gedragen zich als een koppige ezel met behoorlijk wat spierkracht. Vaak merk je dan een hele kleine teruggang in het gewicht. Wanneer ze eenmaal door hebben hoe het werkt, groeien ze weer gestaag verder. Tot mijn tevredenheid was slechts 1 pup een klein beetje afgevallen, maar ook deze heeft nu gelukkig de smaak te pakken. Wanneer ze de geur van het eten in de neus krijgen, waggelen ze naar de bak, en degene die er het meeste trek in hebben nemen de meeste ruimte in, midden in de bak. degene die het mist sterk ter been zijn, verliezen hun evenwicht in de bak of worden door anderen omver geduwd. De gulzigsten zitten binnen no time tot aan hun ogen onder de pap, waarna ze zich verbaast om draaien en de rest op hun broers en zussen smeren. Kortom, binnen seconden nadat je de bak neer hebt gezet (iets wat ook niet gemakkelijk gaat omdat je eerst probeert alle de pups opzij te leggen waarna de ene terug kruipt als je de ander verplaatst) zitten alle pups helemaal onder de melk.

Met de kids zelf gaat het helemaal top. Op drie reutjes na zijn voor alle puppies nieuwe baasjes gevonden, en ik ben wederom heel gelukkig met de baasjes en de combinaties die geworden zijn zoals ik ze voorspeld had. Twee puppies heb ik zelf moeten uitkiezen voor de mensen. Geen makkelijke klus, maar zeker wel heel leuk om te doen. Dan merk je bij jezelf in hoeverre je je voldoende een beeld heb gevormd van de ander, tijdens het ene kennismakingsgesprek. Vooralsnog lijkt het er op dat dat gelukt is. Het mag misschien over komen als wishfull thinking, maar mijn gevoel zegt absoluut dat ook de pups goed reageerden om hun nieuwe baasje.

29 september. Morgen en overmorgen heb ik lekker vrij, en ik kijk er al naar uit, twee dagen met de pupsels samen. We zijn maar 4 dagen verder, maar er heeft al weer een hele ontwikkeling plaats gevonden. Gelukkig kan ik ook weer zeggen dat het goed gaat met alle pups, want een is er ziek geweest. Het arme mormeltje wat aan de diarree en aan de andere kant kotste hij alles uit. Hij was zo slap als een vaatdoekje en aardig afgevallen. Gelukkig hadden we binnen 12 uur in de gaten om welke pup het ging. Meteen de dierenarts gebeld en iets voor de darmpjes gekregen. Dit moest er heel voorzichtig, met mili-liters per keer ingedruppeld worden, waarbij hij momenten had dat hij te moe was om te slikken. Tot overmaat van ramp moest ik nog werken ook. Inko was thuis, en trouw als ik ben aan mijn verplichtingen, ging ik vloekend van het balen de deur uit.  Op zulke momenten ben je er des te meer van bewust hoe je aan die schepseltjes gehecht bent geraakt. Ik was erg moe en mijn moedergevoelens kwamen met orkaankracht opzetten. Naarmate de autorit vorderde brak het lijntje steeds meer. Ik ben een paar minuten op mijn werk geweest, en was 15 minuten later weer thuis. Als kind zo ziek is, dan moet mamma daar bij zijn om alle zorg te geven die nodig is, het was een oerdrang die ik nog nooit eerder gevoeld had. God zij dank kwam het hummeltje er uiteindelijk goed doorheen, en toe we twee dagen later gingen wegen was ik dol gelukkig dat zelfs dat hummeltje gemiddeld 95 gram per dag was aangekomen ten opzichte van het weegmoment 4 dagen daarvoor. Twee dagen terug wogen alle pups tussen de 3 kilo en de 3,7 kilo.

Er zit nu met de dag meer leven in de pupsels. Het woord pupsels heeft Loraine geïntroduceerd op mijn gastenboek en het klinkt zo lekker. De pups spelen met alles waar ze mee kunnen spelen, stoeien veel met elkaar en oefenen dus ook flink met hun sociale vaardigheden. Het eten uit de bakjes gaat steeds beter. Wanneer ik de bakjes in de stalen ring doen, komen ze vanzelf naar buiten, om vervolgens alle bakjes af te snuffelen en te ontdekken dat er nog niets in zit. Dan is het nog de kunst om het puppypap netjes in de bakjes te krijgen. Het liefst gaan ze op hun rug onder de schenktuit van de blender liggen om zodoende als eerste te eten. Met zijn elfen en de kat werken de pups nu bijna 3 liter pap weg, en dat 4 keer per dag. Met dat de pups zijn gaan eten zijn ze ook water uit de waterbak gaan drinken. De hoeveelheid poep en plas die we per dag op ruimen is dan ook niet meer te tellen. Een week terug konden we nog volstaan met 1 keer per dag de kranten verschonen. Nu hebben zowel Inko als ik de oude krantenvoorraad op het werk maar geplunderd, omdat er nu wel heel veel kranten doorheen gaan. Wat overigens wel prettig is, is dat de pups een vooruitgang op het gebied van zindelijkheid vertonen. Ze plassen en poepen zelden nog op hun slaapplaats. Meestal lopen ze eerst naar de kranten. Wanneer het droog is, kunnen de pups lekker na het eten buiten spelen en doen ze daar hun behoeften. Dan is het na het eten 10 bakjes af wassen, poep ruimen, de voederring schoonspuiten, en zodra de pups weer naar binnen gaan het terras schoon spuiten opdat het schoon  en droog is voor de volgende voederronde.

En dan, last but not least.... Vooralsnog heb ik weer twee geïnteresseerden voor de laatste drie pups. Wederom heb ik een goed gevoel bij de nieuwe baasjes, en ik kijk er dan ook naar uit deze mensen te ontmoeten. Dan is er slechts nog 1 reutje in de running voor een nieuwe baas. In het ergste geval, wat ik helemaal niet erg vind, is dat laatste manneke niet meteen met 8 weken weg en moet deze nog mee op vakantie, maar dat is nu even aan zien. Het laatste teefje had ik aangeboden aan 2 mensen waarvan ik niet verwacht had hen nog een aanbod te kunnen doen. Echter door afwijzing van 1 persoon van mijn kant uit, en het niet door gaan van mijn eerste keus, bleef er nog een over. Aanvankelijk wilde ik geen andere pup houden dan mijn eerste keus. Deze pup was al gedoopt met de naam Lefke, en een ander leek even niet goed genoeg.  Een van de twee mensen liet mij weten al voorzien en gelukkig te zijn, en ik kan me voorstellen hoe gelukkig zij moet zijn. De ander heeft niet ingehaakt op het maken van een afspraak en ondertussen ben ik steeds meer naar het meisje toegegroeid. Het lijkt erop dat er nu gewoon een Lefke twee komt. Lefke 1 gaat verder onder de naam Chelly, maar in mijn hart blijft het toch Lefke 1. Deste blijer ben ik met het gezin waar Lefke 1 terecht komt . Lefke 2 heeft nu voor 90% mijn hart gestolen, en ik vrees dat die laatste 10 % na mijn 2 vrije dagen er ook bij zijn gekomen. Inko weet het noch niet, maar mijn lieverd, mijn ridder op het witte paard kennende, zit dat wel goed.

Oktober 2008 Vrijdag 3 oktober. Twee heerlijke dagen vrij gehad met mijn kinders. Veel kunnen doen, veel schoon gemaakt, maar vooral ook veel knuffeltijd. Ik kan nu zeggen dat het echt hondjes aan het worden zijn, en heel langzaamaan begint het gevoel te komen dat het tijd wordt dat ze allemaal bij hun baasjes opgevoed gaan worden. De eerste pup is nu al zindelijk geworden, een mega-wonder, zo snel als die is. Dit is dinsdag begonnen, toen ik de pup in ene fanatiek hoorde piepen en tegen de achterdeur zag krabben. Het duurde dan ook een paar seconden voor ik door had wat puppie wilde. Toen ik de deur open deed liep pup naar het eind van het terras om daar te gaan poepen. Vol verbazing was ik, maar net nog alert genoeg om naar pup toe te lopen en deze uitbundig over zijn koppie te aaien. ‘s Middags had ik een van de nieuwe baasjes aan de lijn. Ik vertelde van het voorval en we waren het er eigenlijk over eens dat het toeval geweest moest zijn, totdat pup hetzelfde gedrag herhaalde tijdens het telefoongesprek. Ik hoefde ook niet eens achter haar aan te lopen. Ik bleef in de deuropening staan. Nadat ze gepoept had was het roepen en in mijn handen klappen (belangrijke info voor de nieuwe baasjes) en puppie kwam weer naar binnen. Nadien heeft pup dit gedrag vaak herhaalt, en onderhand, drie dagen verder zijn er meerderen die aan geven dat ze er uit willen. Nou heb ik me ooit eens laten vertellen dat pups in de basis, in hun koppie, zindelijk zijn als ze geboren worden. Enkel de kringspieren zijn nog niet sterk genoeg, de link tussen gevoel (volle blaas/darm) en het aangeleerd gedrag van naar buiten gaan moet nog aangeleerd worden bij de geboorte. Een en ander heeft tot prettig gevolg dat het in de achterkamer langer schoon blijft, wat niet alleen voor de pups, maar ook ons mij prettig is. Het schoon maken hoeft nu minder vaak, en dat is maar goed ook, want dat gaat onderhand ook niet meer zo maar. Zodra ik de kist in stap, gaan alle oogjes open en staartjes kwispelen, en slechts enkele seconden later staat en 11 pups om me heen te dansen, in mijn benen en kleren te bijten, en in de weg te lopen. Ook wanneer je de oude kranten weg wilt halen, staan ze allemaal om je heen, en met name op de krant die je wilt pakken. Probeer je te vegen, te zuigen of te dweilen, dan zijn er altijd wel een paar pups die er de uitdaging in zien om zo lang mogelijk de bezem, de stofzuiger of de dweil vast de houden. Maar wanneer dan alles schoon is, is het (net als 's avonds na het werk) even knuffeltijd, en dat moment is waar je het allemaal voor doet. Ook dan verdringen ze zich voor een beetje aandacht, en heb je aan 1 paar handen niet genoeg. Maar enkele minuten tussen de pups, is voldoende om een dag aan stress weer los te laten.

Voor de prikkeling van de pups heb ik het speelgoedarsenaal nog wat uitgebreid met speelgoed met belletjes aan touwtjes, waar ze moeite voor moeten doen om het te pakken te krijgen. Niet alleen vind ik het leuk om naar te kijken, ik ga er vanuit dat de pups, als ze het eenmaal door hebben, ook leuk vinden. Daarnaast speelt het ook een rol dat ik geen kansen tot ontwikkeling wil laten liggen. Deze pups zijn zo snel in de geestelijke ontwikkeling dat ze al weer nieuwe kunnen hebben, en bied je die niet aan, dan gaan ze ook minder vooruit dan dat ze zouden kunnen. Daarnaast bid ik tot god (ook al ben ik niet gelovig) dat het binnenin, met het lichamelijke, ook goed gaat. Een keer in mijn geschiedenis is dat niet het geval geweest.  Geen erfelijke, maar een aangeboren afwijking, en dat vond ik wel heel erg om mee te maken, omdat het, waar ze ook heen gaan, toch mijn kindjes blijven. Verstandelijk weet je dat je er alles aan doet om het goed voor elkaar te krijgen, en toch heb je het met levende wezens niet voor de volle 100% voor het zeggen. Op een gegeven moment weet je dat je het los moet laten, maar met 11 nieuwe "onschuldige" wezentjes komt het verleden toch weer even om de hoek kijken.

De rol van oma ten opzichte van de pups is nu over gegaan van verzorgen naar opvoeden en spelen. Poep opruimen doet ze af en toe nog wel, hoewel ze dat niet hoeft. Daarnaast is het veel spelen en tegelijkertijd ook grommen als de pups iet verkeerd doen. Mijn gevoel zegt dan "ingrijpen", maar verstandelijk weet ik dat de pups moeten leren omgaan met grenzen van andere honden, en dat grommen in deze slechts een communicatievorm is, en geen agressie. Het spelen doet Biba super beheerst, en dat maakt mij weer helemaal trots op oma. Als de pups met Biba spelen, dan rollen ze de hele tuin door, maar ze vinden het geweldig. Mamma daarentegen is nog steeds aan het zorgen. Ze geeft nog steeds af en toe wat melk, en het is me een raadsel hoe ze het zo lang vol houd. Meestal staat ze, en staan er onder haar veel pups op hun achterpoten om bij de tepel te kunnen. Heel af en toe gaat ze er nog even bij liggen en maakt ze gelijk van de gelegenheid gebruik om de kindjes weer eens te wassen. Grommen doet ze nooit naar ze, mamma vind alles prima. Mijn rol begint ook langzamerhand te veranderen. Het schoonmaken wordt minder en probeer ik ook een beetje los te laten. Kranten verschonen zuigen en dweilen moet wel blijven gebeuren, maar het slaapkleed blijft nu wat langer schoon en hoef ik niet meer dagelijks te wassen. Papvlekjes op de muur en de tafelpoten probeer ik nu een beetje te negeren. De pups zijn niet meer zo bevattelijk, en uiteindelijk is het maar gedroogde pap. Ik vind het ook gewoon steeds meer zonde van de tijd, die ik ook aan knuffelen kan besteden, ipv altijd maar poetsen. En als ik me in de pups verplaats, denk ik dat zij ook zeggen.... "KNUFFEL ME" in plaats van  "maak schoon". Naast dit alles begint nu ook het opvoeden een beetje vorm te krijgen. Op dit moment richt ik me nog op twee punten.... het buiten plassen en poepen en het lief zijn voor elkaar. Op het moment dat een pup binnen plast of poept is het dus snel optillen en buiten zetten, in de hoop dat ze dat op een gegeven moment allemaal zelf gaan doen. Verder merk ik bij de pups dat ze soms heel fanatiek spelen en niet stoppen wanneer de ander hard piept. Ik grijp nooit meteen in, omdat de ander ook moet leren omgaan met dat gedrag, maar als de ander blijft piepen, moet dat voor de een ook een signaal zijn dat hij stopt met bijten. Zo niet, dan pap ik hem (of haar) even kort in de nekvel. Ik wil geen pups die als ze groot zijn op iedere andere hond af duikt om er mee te gaan vechten. Spelen mag, de baas willen zijn mag ook, maar er zijn grenzen. Het zou jammer zijn als je straks een hond heb die je nooit meer los kan laten, en altijd maar aangelijnd moet hebben. Daarom vind ik het nu al belangrijk goed te observeren, ruimte te geven maar ook grenzen te stellen en aan te leren. Sommige pups worden eerst boos als je ze vast pakt, en gaan grommen. Anderen gaan gelijk piepen en geven het vechten dan op. Als ze grommen houd ik nog even aan tot ze piepen, want mens bepaalt, en zij moeten luisteren en daardoor leren. En door ze in de nekvel te pakken, zien ze niet dat het mijn hand is en leggen ze minder snel de link met hand betekent gevaar. Tevens bootst het een beetje de beet van moeders na.

Van de Chipper heb ik bericht gehad dat deze donderdag ochtend langs komt, en vrijdag gaan de pups (sommigen al voor de tweede keer) mee in de auto. Dan gaan ze hun prikje halen. Mamma gaat dan ook mee.

Alle pupjes zijn gezond verklaard en hebben hun stempeltje weer gehad. Gelijk voor alle pupjes nog twee rondes ontwormpillen mee genomen, waarvan ze ronde 3, met 6 weken, nu ook hebben gehad. Voor mij was dat laatste even het belangrijkste, omdat we in 1 van de hoopjes afgelopen week spoelwormpjes hadden gevonden. Het is normaal, ze krijgen ze van de moeder mee bij geboorte, maar ik had het niet meer verwacht. En daarbij komt dat ik het idee ook wel heel erg vies vind, en dat is nog netjes uit gedrukt.

In huis gaat het ook steeds beter. De pups slapen minder en spelen meer. Ze hebben een nieuw speeltje gehad, een rammelaar van staal. Ik had verwacht dat ze het geluid wel leuk zouden vinden en er mee zouden gaan rollen. Tot mijn verbazing liep binnen een halve dag de eerste pup er al mee rond te slepen, met als gevolg, dat ook andere stalen objecten niet mijn veilig zijn voor mijn 11 lieve pupjes.

Naast hun speelgoed zijn ze onze spullen ook al heel leuk gaan vinden, en met name mijn klompen zijn een gewillig doelwit. Onderhand is de fase ontstaan dat we moeten opruimen, voordat het stuk gaat, of voordat we het elders in huis of in de tuin terug vinden. Biba en Chanty worden af en toe tot wanhoop gedreven. Chanty loopt meestal gewoon weg, als ze ze zat is, maar Biba probeert haar leiderschap nog steeds te laten gelden. Helaas voor Biba zijn de pups niet echt meer onder de indruk van haar gegrom. Naast de honden moet ook nog steeds de kat het ontgelden, al heb ik bij de kat de indruk dat hij het wel leuk vind ook. In ieder geval is de kat nog steeds weg van de puppies, en corrigeert die nog steeds zonder nagels. Soms zijn mijn huftertjes zo wreed, dat ze de kat op zijn rug gooien en er zijn drieën op gaan zitten. Mijn kat is een engeltje, en laat van alles toe, maar soms moet ik m even te hulp schieten.

Vanmiddag hadden we van de rust gebruik gemaakt om het kippenhok van een dikke laag houtsnippers te voorzien. Met de schone bodem heb ik gelijk de gelegenheid aangegrepen voor nieuwe indrukken, zonder gevaar van besmetting met bijv. coccidiose, wat vaak in kippenhokken latent aanwezig is. Daardoor hebben de pups ook voor het eerst kennis kunnen maken met de kippen en de konijntjes, maar hier hadden ze weinig mee op. Ze waren er niet in geïnteresseerd. Helaas, vrouwtje had het zo leuk gevonden. Maar.... we hebben nog twee weken te gaan, en met het weer zoals we dat nu hebben, zullen de pupjes nog veel buiten vertoeven. Voor Lefke heb ik vanochtend haar vakantie-trolly aangeschaft. Even op en neer naar Velsen, maar dan heb je ook wel wat. Een driewieler met all-terrain-banden. Op de foto leek het een normale kinderwagen, maar bij zien bleek het een echte baby-wagen te zijn, en daarmee nog beter dan ik had verwacht. Lefke heeft haar eerste ritje erop zitten. Het was even wennen, en snappen dat je er niet zomaar uit kan stappen, maar uiteindelijk heeft mijn kind lekker gelegen, lekker om zich heen gekeken, en zo met zijn drieën lopen is tien keer makkelijker dan twee honden aan de riem en nummer drie in de armen. Ik had nooit verwacht dat ik ooit nog eens achter een kinderwagen zou lopen, maar vrouwtje is zo trots al een pauw op haar babytje. In ieder geval hoeven we straks met vakantie niet de hele week in het huisje te zitten, en kunnen we gewoon doen wat we anders ook zouden doen, lekker wandelen met de doggies. 

De pups zitten in hun eerste groei-spurtje, en ze zien er niet uit. Ze zijn al weer een heel stuk groter geworden, maar wat er in de hoogte aan komt, kan niet in de breedte gaan zitten, dus het zijn allemaal grote dunne slungels vergeleken met anderhalve week terug. Ze zagen er nog eens extra niet uit doordat door alle viezigheid de vacht onderhand wel erg plukkerig was geworden. Ze moesten er aan geloven, zo vies als ze waren, ze zijn allemaal in bad geweest. In de keuken, in de wasbak een badje gemaakt met hondenshampoo, in de kamer de houtkachel lekker op gestookt, en met zijn tweeën even lopende band schoonmaakactie gehouden. Ik soppen en Inko weer föhnen. In tegenstelling tot de eerste keer hadden  de pups er dit maal veel minder moeite mee, ze ondergingen het vrij gelaten. Nu zijn het dus allemaal grote dunne zachte en frisse slungels, maar met betrekking tot het schoon en fris moet ik nog zien hoe lang dat zo blijft. De eerste zat een halve dag later weer prinsheerlijk in de border te wroeten.

Als gevolg van het dunner worden, wat ik probeerde tegen te gaan, ben ik over gestapt op steviger voer, met als prettige bijkomstigheid dat alle pups nu harde brokjes eten en apart uit het drinkbakje drinken. Het scheelt een hoop tijd en schoonmaakwerk, alleen mijn doel behaalde ik er niet mee, bij sommige pupjes blijf je de ribjes voelen. Hopelijk dat dat straks snel veranderd, wanneer ze uit de roedel zijn en wat meer rust hebben. En eerlijk gezegd, is het goed als ze gaan. De pups zijn er qua ontwikkeling zeker aan toe om opgevoed te worden, iets wat met 11 pups nauwelijks lukt. Ik had mezelf een tijdje terug twee opvoeddoelen gesteld, en die zijn wel redelijk gelukt. Het spelen is minder grensloos qua felheid, en het plassen in huis (met uitzondering van hun eigen krantenberg) komt nog maar weinig voor. De pups zijn nu alleen 's nachts of als we niet thuis zijn nog in hun eigen achterkamer. De afgelopen 6 dagen was er bij toerbeurt steeds wel 1 van ons vrij, dus voor de pups was het een heerlijk vrij leventje. Het weer zit tot nu toe behoorlijk mee, dus een van de deuren naar buiten kan nog steeds overdag open. Het schuifje van de tussenwand verdwijnt dan in een hoek en de kinders hebben het hele huis om zich te vermaken, spelen met elkaar, spelen met elkaar, slapen, mijn huis verbouwen, buiten spelen, eten en weer verder spelen. Het spelen met elkaar heeft er onderhand al toe bijgedragen, dat de pups erg onverschrokken, uitdagend en assertief zijn. Alles waar ze mee kunnen spelen is leuk, zelfs de grote honden-voerbak en mijn klompen worden al het hele huis door gesleept. Alles wat niet stuk mag heeft onderhand al een veilig plekje gekregen. In het spel zelf, zijn ze allemaal bij toerbeurt winnaar en verliezer, uitdager en omver geduwde. Geen van de pups heeft gelukkig enige vorm van bescherming of steun nodig, ze weten zich allemaal prima te redden en voor zichzelf op te komen. Ik ben erg benieuwd hoe de karaktertjes zich verder gaan ontwikkelen, in relatie tot andere honden die ze straks leren kennen. Het vervelendst vind ik persoonlijk de baasjes die te beschermend zijn naar hun hondje, en bij ieder piepje gaan roepen dat de andere hond te wild of agressief is. Helaas zijn er nog maar al te veel mensen, die een flinke stoeipartij verwarren met vechten en agressie, waarbij de meest onverschrokken hond vaak onjuist gecorrigeerd en daarmee opgevoed wordt. Het liefst zie ik ze allemaal spelen tot ze er bij neer vallen, bij wijze van spreken. Veel zorgen maak ik me er niet over, want speels zijn ze tot en met. Het flostouw en de knuffelberen zijn met name erg geliefd, en daarom voor iedereen nog even de tip.... marktplaats-kinderen-spelgoed/knuffels..... trefwoord "gratis".

Na het spelen is het altijd goed slapen, en dat doen ze tegenwoordig het liefst in de voorkamer, bij de baasjes. Slechts twee pups hebben het nog maar gepresteerd lekker bij ons op de bank te kruipen, want dat ligt toch wel vele malen lekkerder. De rest red het nog niet, maar ik verwacht dat ze dat wel kunnen tegen de tijd dat ze naar hun nieuwe huisje gaan. Voor Biba en Chanty is het een hele opluchting dat er 1 plek in huis is waar de pups nog niet komen, op de bank. De bank is voor hun nu nog de enig vluchtplaats voor de 11 terroristen, die net zo wild en brutaal zijn tegen elkaar als tegen mamma en oma. Oma red zich meestal nog wel, die gromt en corrigeert al een paar weken, en de pups hebben onderhand allemaal wel een paar keer ondervonden wat er gebeurt als ze daar niet naar luisteren. Mamma daarentegen is te lief en goed, en vlucht soms uit pure wanhoop, wanneer haar gewoon geen enkele rust gegund wordt, de kamer uit. Uit zichzelf zal Chanty niet zo snel op de bank klimmen, maar als vrouwtje zegt dat het mag, weet ze niet hoe snel ze op de bank moet springen en neer ploffen. De pups lopen dan nog wel als een kudde wilde stieren achter haar aan, maar verder dan met hun voorpoten over de rand van de bank komen ze niet. Eindelijk dan rust voor Chanty. Meestal duurt het dan niet lang voordat de pups zelf ook stuk voor stuk om vallen en weer in een diep dromenland verzeild raken. En voor wie denkt dat dat er vertederend uit ziet..... helaas, die fase is ook voorbij, de pups slapen nu (niet altijd wel vaak) als aliens, met de oogjes open en het tongetje uit de bek.

Maandag 20 oktober. In tegenstelling tot mijn vastomlijnde plannen, zijn de eerste pups gisteren en vandaag naar hun baasjes gegaan. De baas van Roan (pappa) had het me al aangeraden toen ze 4 weken oud waren en toen al een week voor liepen op hun normale ontwikkeling. Ik heb heel lang vol gehouden dat ze niet eerder weg zouden gaan, maar naarmate de tijd vorderde merkte ik steeds meer dat ze er aan toe waren om opgevoed te worden. Op allerlei manieren had ik de pups al zo veel mogelijk extra prikkels gegeven, voor zover de grootte van het nest dat toe liet. De fase van ontdekken van de wereld brak aan, waarmee de opvoeding zou moeten beginnen, en ik merkte al een week lang, dat dat met 11 donderstralen tegelijk niet ging lukken, en daar lagen gemiste kansen. Toen 1 van de baasjes voor de zoveelste keer (in de positieve zin van het woord) aan gaf klaar te zijn voor de komst ben ik voor zaterdag over stag gegaan. Het grote voordeel dat ik er ook in zag, was dat je daardoor een week extra aan de pups geeft, voordat ze met ongeveer 14 weken hun angstfase in gaan. Je kan ze zo een sterkere basis geven en tegelijkertijd heb ik meer gelegenheid om met de overige zes, die nog niet weg konden, aan de slag te gaan. Het vertrek van de eerste was erger dan ik van te voren met mijn grote waffel voorspeld had. Zo vlak voor vertrek zie je in ene weer alle leuke dingen van de afzonderlijke pups, wat je eigenlijk niet wilt missen. Maar ik heb naar mijn verstand geluisterd en dat was goed. Het scheelde een stuk dat ik echt de pups met een goed gevoel aan de nieuwe baasjes over kon dragen, maar ondanks dat stormde zaterdag alle emoties in vele mate van heftigheid door mij heen.

Nog regelmatig krijg is foto's van en over de pups, en dat is zooooooo leuk om allemaal te zien en lezen. Dat is puur nagenieten. Kijken of het lukt om met een half jaar en eem jaar van allemaal een foto op de foto-pagina te plaatsen, zodat iedereen ook de broertjes en zusjes weer eens kan bewonderen.